Die gebrokenheid

Hier is ‘n voortsetting van die bespreking oor ‘n Skepper en sy skepping.

Dit is baie moeilik om oor die gebrokenheid wat daar in die wêreld is te skryf. Wanneer iemand vrae oor die gebrokenheid vra soos Jaco dan is dit moeilik om antwoorde daarvoor te gee. Daar is ‘n eindelose hoeveelheid vrae wat mens oor die gebrokenheid kan vra. Hoekom kry goeie mense kanker? Hoekom gaan klein onskuldige kindertjies dood? Hoekom floreer oneerlike mense terwyl regverdiges krippeer? Party mense antwoord dat dit eenvoudig is hoe die lewe is en gebruik dit as ‘n rede hoekom hulle nie glo dat daar ‘n God is nie. Ander antwoord dat dit as gevolg van die gebrokenheid is.

Op soortgelyke trant word die Christelike geloof veroordeel en daarvan beskuldig dat dit die grootste rede is vir oorloë en gruweldade deur die geskiedenis. Retha verskaf egter statistieke wat toon dat hierdie stellings nie waar is nie. Nogtans is dit ‘n deurlopende tema in baie mense se oortuigings. Die vraag word steeds gevra hoekom God toelaat dat sulke dinge in die wêreld gebeur. Die antwoord op hierdie en soortgelyke vrae kom altyd op een of ander manier neer op die gebrokenheid in die wêreld. Mens kan nie God daarvoor blameer nie. Dis die gebrokenheid van die wêreld wat daarvoor verantwoordelik is.

Goed, maar dan bly daar egter nog die een vraag oor, hoekom die gebrokenheid? As God almagtig is kon Hy mos die wêreld so gemaak het dat daar geen gebrokenheid in is nie. Waar kom die gebrokenheid vandaan? Ek gaan hier eers bloot herhaal wat ons uit die Bybel daaroor leer. Daarna gaan ek probeer dieper delf. Dit is uit die aard van die saak my eie poging om sin te maak van hierdie moeilike onderwerp. Wees gewaarsku. Dit mag dalk nie so aangenaam wees om dit te lees nie.

In die Bybel word vertel van die sondeval. God het as deel van die spirituele wêreld ‘n klomp engele geskep. ‘n Derde van hierdie engele het onder aanvoering van een genaamd Lucifer in opstand teen God gekom. Hierdie gekorrupteerde engele, wat ons nou duiwels noem, het toe gegaan en die aarde ook gaan korrupteer. Onder andere het Lucifer, wat ook die Satan genoem word, vir Adam en Eva gaan verlei om teen God te sondig. In die proses is die hele mensdom in sonde gedompel en het die gebrokenheid die hele aarde besmet. Alles wat negatief en sleg is in die wêreld vandag word daaraan toegeskryf.

Vir meeste mense is dit voldoende om die saak op hierdie manier te sien. As dit die geval is, dan is dit goed. Moenie verder lees nie.

Daar word gesê dat die eerste dele in die Bybel metafories bedoel is. Die detail wat daar beskyf word is dus nie letterlik bedoel nie. Hierdie dele handel baie oor wat sonde is. Dit word beskryf deur verskeie voorbeelde en verhale. Wat ek dus daaruit kry is dat sonde ‘n realiteit is in die geskape wêreld. Die gebrokenheid is nie net op die aarde teenwoordig nie. Dit strek deur die hele heelal. Deel van die gebrokenheid is die verganklikheid — die neiging vir alles om tot niet te gaan. Dit kan mens as ‘n patroon waarneem in die fisiese heelal. Die patroon staan bekend as die tweede wet van termodinamika wat sê dat alles na wanorde neig. So, as God die patrone in die skepping vasgelê het, dan het Hy ook die verganklikheid in die heelal vasgelê. Dis egter nie uitsluitlik ‘n slegte eienskap nie. Dit is byvoorbeeld danksy die feit dat dinge na wanorde neig wat maak dat die proses van natuurlike seleksie kan werk, want dit verwyder die swak mutasies om sodoende die enkele goeie mutasies te bevorder. Deur hierdie proses het God alle lewe op aarde geskep, insluitend die mens.

As die mens net so sonder ‘n siel gelaat is sou hulle soos robotte gewees het wat bloot optree volgens die insette wat verkry word. Sulke siellose wesens se besluite sou vasgelê wees as deel van die patrone wat God in die heelal neergelê het. God het egter besluit om aan elke mens ‘n siel te gee wat onafhanlik is van God en ‘n vrye wil het. Die besluite van mense is dus nou hul eie verantwoordelikheid. Hierdie besluite word nogtans binne die geskape heelal gemaak en uitgevoer en moet daarom die beperkings van die geskape heelal bevredig. Omdat die heelal egter die verganklikheid bevat is die mens daartoe instaat om besluite te neem wat destruktief van aard is. Die mens het dus nou die keuse om sonde te doen. Die tweede wet van termodinamika impliseer verder dat die mens ‘n neiging het om oorwegend sonde te doen. Dus, as die mens op sy eie gelaat was, sou hy homself en alles rondom hom vernietig het. God het om hierdie rede besluit om in te tree en Homself aan die mens te openbaar en aan hom ‘n kulturele insentief te gee om eerder die goeie te kies wat opbouend is.

Toe God die heelal geskep het, het Hy dit nie net aan die begin van tyd geskep en gelaat om self te ontwikkel nie. Hy het die heelal vir alle ruimte en tyd geskep. Binne hierdie volledige heelal het Hy mense geplaas wat elkeen sy eie siel het. Die besluite van hierdie mense tree as randvoorwaardes op wat binne die dinamika van die patrone wat God in die heelal neergelê het, bevredig moet word. Al het God nie beheer oor die besluite wat mense neem nie, kan Hy die uiteinde daarvan sien. Hy kan sien hoe hierdie besluite deur die patrone in die volledige heelal bevredig word. Nadat God dit alles tot stand gebring het en gesien het hoe die mensdom se besluit dit affekteer, met inbegrip van Sy eie ingryping, het Hy gesien dat dit goed is en het Hy verklaar: “Dit is goed”. Dit ten spyte van die gebrokenheid.

Hoe is dit moontlik? As mens iets wat negatief is laat inwerk op iets anders wat ook negatief is dan is die resultaat positief. As jy vergeet om te vergeet dan onthou jy. As mens die sonde, wat negatief is, straf, wat ook negatief is, dan is die sondeskuld betaal en die resultaat is positief. Sodoende is dit moonlik om al die negatiwiteit in die heelal te kanselleer sodat die uiteindelike resultaat positief en goed is.

Miskien kan jy dit wat ek hier geskryf het nog aanvaar. Miskien wyk dit nie te vêr af van dit wat jou laat rustig voel nie. Wees dan gewaarsku, dit wat ek nou hier verder skryf is net bedoel vir diegene wat steeds nie tevrede is met die gebrokenheid in die wêreld nie.

Dit is noodwendig die lot van die mens dat jy nie verder as die horison kan sien nie. Die groter prentjie word versluier en al wat jy sien is die moord en doodslag rondom jou; honger kindertjies wat in hulle moeders se arms sterf; politici wat ‘n land se mense en hulpbronne misbruik om hulself nog meer mag te gee; ryk magnate wat hul werknemers misbruik om hulself nog verder te verryk; diktators wat gruweldade pleeg en miljoene mense laat uitmoor. Jy sien hierdie gebrokenheid in die wêreld en jy skud jou vuiste voor God. Jy kla Hom aan. Jy daag Hom voor ‘n hof en laat Hom tereg staan vir al die dinge wat gebeur. Jy verklaar soos Nietzsche dat as hierdie dinge in ‘n wêreld, geskape deur ‘n almagtige God, toegelaat word, dan kan daar net een slotsom wees: God is dood!

Dit is ‘n verskriklike ding as ‘n skepsel sy Skepper aankla. As die Skepper die persoonlikheid en karakter van enige van sy aanklaers gehad het sou Hy in so geval met een veeg sy aanklaer en dalk daarmee saam die totale heelal verdelg het. Dit is ‘n verskriklike ding om in die hande van die lewende God te land.

Genadiglik is ons God nie soos sy aanklaers nie. Ons God is ‘n God van liefde. God het sy skepping lief. As jy kinders het en jy kyk na hulle terwyl hulle so onskuldig lê en slaap, sal jy dalk iets kan verstaan van die liefde wat God vir Sy skepping het. God het ingegryp. Hy het mens geword. Hy het toegelaat dat hulle Hom aankla. Hy het toegelaat dat hulle Hom “skuldig” bevind al is Hy onskuldig. Hy het selfs toegelaat dat hulle Hom ter dood veroordeel en as Christus, die mense, moes Hy ‘n verskriklike dood sterf. Christus, die mens, het gesterf, maar God sterf nie. God het self die verganklikheid as patroon in die heelal neergelê, daarom is Hy nie onderworpe aan die verganklikheid nie. Sy heerskappy oor die verganklikheid is daarin bewys dat hy Christus, die mens, weer uit die dood laat opstaan het. Daardeur het Hy ook sy heerskappy oor die totale gebrokenheid bewys en getoon dat alle mense eendag uit die dood opgewek kan word.

God het dit alles reeds laat plaasvind lank voor Nietzsche nog sy eerste doek vuilgemaak het. Die skuld is betaal. Watter skuld? Jy besluit. Is dit jou eie sondeskuld oor die verkeerde besluite wat jy in jou lewe geneem het? Glo jy dat God met Sy kruisiging jou sondeskuld betaal het? Dan is jy daarvan verlos en jy sal saam met God in sy heerlikheid sonder gebrokenheid vir ewig kan leef?

As jy egter steeds vaskleef aan die oortuiging dat God die skuld dra. Mens, dan is daar vir jou geen genade oor nie. Hoe vreeslik moet dit wees om dan in die hande van die lewende God te land. Jy was gewaarsku.