Laat die nag

Daardie nag kon die prinsie nie slaap nie. Die berig van sy vermiste vader het hom te veel ontstel. Boonop veroorsaak die voorgenome reis van die volgende dag by hom ‘n groot angstigheid.

Hy staan toe maar op uit sy bed. Sy persoonlike dienskneg slaap in sy eie vertrek en die prinsie wou hom liewer nie steur nie. So loop hy deur die donker paleis. Gelukkig is dit volmaan en daar is genoeg lig in die paleis om te sien waar hy gaan. Nêrens tref hy enigiemand anders aan nie.

Terwyl hy loop dink hy aan sy moeder wat in haar eie paleis woon. Hy wens hy kon by haar gewees het, of ten minste dat hy haar kon besoek het voordat hy sou vertrek. Hy wonder hoe die berig haar moes ontstel het. Die berig sou sekerlik sy pad ook tot by haar gevind het.

Terwyl hy so loop en dink begin die trane stadig by sy ogies opwel.

Op daardie stadium bevind hy homself in die groot troonsaal. Die troonsaal
het ‘n baie hoë plafon en in die muur agter die platvorm waarop die troon staan is daar ‘n groot ronde venster van gekleure loodglas. Die maan skyn deur hierdie venster en vorm ‘n veelkleurige ronde patroon op die vloer van die troonsaal.

Die prinsie loop na hierdie ronde ligkol en gaan staan in die middel daarvan. Sy hart is baie seer en hy huil saggies. Dan gaan sit hy plat op die vloer en kyk na die maan deur die gekleurde venster. Dit tref hom hoe pragtig dit lyk. Vir ‘n oomblik vergeet hy van sy hartseer en verwonder hom aan die pragtige kleure.

Dan voel hy skielik nie meer so hartseer nie. Dis asof daar vrede en rustigheid oor sy gemoed kom. Hy sien sommer skielik weer kans vir dit wat op hom wag. Dis asof hy die versekering kry dat alles goed sal afloop.

Nadat hy vir ‘n rukkie so gesit het en die prag van die maanskyn deur die loodglasventer beskou het, staan hy weer op en loop terug na sy slaapkamer toe. Kort nadat hy in sy bed geklim het, was hy vas aan die slaap.