‘n Tuin wat stil geword het

Daar in die hoek staan die groot boom met sy groot sagte blare. Aan hierdie kant groei die struik met sy rooierige blare en langs hom is die een met die blink groen blaartjies en die wit blommetjies wat so lekker reuk dwarsdeur die hele tuin kan gee. Die prinsie ken al die plante en bome en selfs die blommetjies wat partykeer sommer so vanself tussen die struike opslaan.

Die wind ritsel saggies deur die tuin en roer hier en daar ‘n takkie. Die middag son hang laag en lug begin so amper ‘n oranje kleur kry. Dat laat die plante en struike so vol ryp kleur kry. Afgesien van die wind is daar amper geen klank nie.

Waar die prinsie op die grootklip sit kan hy die hele gunsteling hoekie van die tuin sien. Daar is die stomp waarop die veldmuis gesit het toe Prinsie hom die eerste keer gesien het. Hier langs die klip is die stomp waarop die eekhorinkie altyd sy neute sit en eet. Daar in die mik van die tak was die nessie waar die mossie hulle kleintjie kos gegee het. Mens kan nou nog die hopie grond in die middel van die gras sien waar die mol sy huisie gemaak het.

Maar nou is dit stil. Die veldmuis het verkas na die rustigheid van die grasvlaktes. Die eekhorinkie het ‘n ander boom loop soek. Die mossies se kleintjies het groot geword en weggevlieg. Self die slangetjie wat die prinsie so laat skrik het, het sy vertrek geneem. Nou is daar niemand meer nie. Die tuin het stil geword en die klein prinsie het niemand om mee te gesels nie.

Dan staan hy op en begin traag terugstap kasteel toe. Terwyl hy so stap besef hy dat hy waarskyn nooit weer hierdie hoekie van die tuin wat altyd sy gunsteling deel van die kasteeltuine was sal besoek nie.